Mostrando entradas con la etiqueta Ilusión. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Ilusión. Mostrar todas las entradas

Chu-Young, el super-clase asiático


Park Ji-Hwan (Getty Images)

Uno de los rumores más alargados del verano se ha hecho realidad: Park Chu-Young, el capitán surcoreano, jugará cedido en el Celta esta temporada vía Arsenal FC. Tras muchas especulaciones y vandazos surrealistas gracias a las redes sociales (el simpático caso de un Guidetti al que muchos aseguraron ver en Vigo como si de un espíritu se tratase), el club vigués cierra su plantilla (de momento) con uno de sus jugadores más deseados e ilusionantes, un futbolista que un año atrás hubiera sido impensable que pisase el césped de Balaídos jugando como local. Porque este futbolista asiático que muchos desconocerán es toda una leyenda en su país y su trayectoria europea, principalmente en el Mónaco, le avala. Cuando comenzó a sonar su nombre muchos lo confundieron con otro Park, el ex-mediocampista del Manchester United de nombre Ji-Sung que este año ha fichado por el ambicioso Queens Park Rangers. Cosas del idioma, ya que el apellido Park es uno de los más extendidos en el lejano país asiático y la falta de información llevó a la confusión e incomprensión de algunos al pensar que no se ficharía a un delantero. Nada más lejos de la realidad ya que no sólo fichamos a un delantero, si no que fichamos a un futbolista polivalente y con mucha, mucha clase en sus botas. Pasemos a analizarlo con más calma.

Chu-Young comenzó su carrera en la liga coreana, más conocida como K-League en el FC Seúl, uno de los equipos punteros del país. Allí disputó cuatro temporadas a gran nivel, llamando la atención de multitud de ojeadores europeos. Aquí es conveniente hacer un inciso. Gracias al enorme crecimiento que el fútbol asiático sufrió a finales de los noventa debido al Mundial del 2002 organizado conjuntamente por Corea y Japón podemos decir que la competitividad de aquellas ligas es mayor de la que pensamos. No en vano desde entonces han sido muchos los jugadores asiáticos exportados al fútbol europeo de gran nivel uniéndose al pionero Hidetoshi Nakata que triunfase a principios de los 2000 en el fútbol italiano. A los nipones Nakamura, Okubo u Honda se les fueron uniendo futbolistas coreanos como el mencionado Par Ji-Sung o el verdugo de Italia en el 2002, Ahn Jung-Wahn. Nuestro Park es uno de los futbolistas asiáticos más talentosos de los últimos años, principal valedor de la última hornada coreana y desde el 2011 capitán de su selección. Y créanme cuando digo que estos calificativos no están puestos al azar.

Siempre he sentido curiosidad por el fútbol asiático-oriental y su crecimiento en los últimos años es bastante notable. Desde el Mundial del 98, en el que Japón consiguió la hazaña de clasificarse para la fase final, siempre ha habido representantes orientales de gran nivel. Los resultados están ahí: cuarto puesto de Corea del Sur en el 2002 y presencia en octavos en los dos siguientes Mundiales. Eso añadido al bronce surcoreano en las últimas Olimpiadas en las que Chu-Young anotó dos goles, uno de ellos de bella factura al rematar una gran jugada de tacón. Así que no debe sonarnos su fichaje ni a exótico ni a rareza de ningún tipo. Es una apuesta deportiva de muy buen criterio que se ajusta perfectamente al juego de toque y contragolpe que ha de practicar el Celta este año para mantenerse en Primera División.

Y es que Park Chu-Young es un jugador completo: es rápido, tiene altura (1 metro 83), es habilidoso, le pega bien al balón con las dos piernas y es un muy buen pasador. Sin embargo que nadie se espere unas cifras goleadoras escandalosas. A lo largo de su carrera (que comenzó en 2005) ha marcado cerca de 70 goles para los clubes en los que ha participado, siendo su marca más destacable la de su última temporada en el Mónaco, la 2010/2011 en la que anotó 12 goles en 35 encuentros. En su selección sí ha tenido más suerte de cara al gol, habiendo convertido hasta hoy 23 dianas en 59 partidos oficiales. Una de ellas en el Mundial del 2010, un inteligente libre directo por debajo de la barrera en un partido de la fase de grupos contra Nigeria, gol éste que a la postre sería definitivo para la calificación surcoreana para los octavos de final. Fue precisamente en ese partido en el que Park llamó mi atención. 

Con un Park Ji-Sung más sacrificado en labores defensivas y de equipo (oficio aprendido en su largo servicio para el Manchester United) la auténtica estrella ofensiva de aquel combinado era Chu-Young. En aquel partido el nuevo jugador céltico dio un recital aguantando balones arriba, sirviendo asistencias a sus compañeros y sacando todas y cada una de las faltas que tuvieron lugar durante unos agónicos 90 minutos que terminaron con empate a dos. Desde entonces he tratado de seguirlo e incluso me alegré de que fichase por el Arsenal, mi equipo favorito a nivel internacional desde los buenos tiempos de Henry y gracias a la confraternización con sus aficionados en nuestra única participación en Champions. Desgraciadamente para él (y afortunadamente para nosotros) el inefable Arsène Wenger no terminó de apostar por su juego y la dura competencia lo relegó casi toda la temporada al banquillo. Aun así consiguió anotar un gol en Copa y dejó muy buenas sensaciones en los partidos de Champions que disputó.
Donde sí triunfó fue en el Mónaco las tres temporadas anteriores. Es a través de los partidos de la Ligue-1 donde podemos descubrir al verdadero Chu-Young. Un jugador habilidoso en el regate, generoso con sus compañeros y muy veloz en el desmarque para jugar a la contra. Es más un segundo punta/enganche que un delantero puro aunque su altura y su habilidad aguantando el balón y sirviendo a los compañeros que llegan en segunda oleada le permiten perfectamente jugar como hombre más adelantado. En el conjunto francés destacó más como asistente que como goleador, aunque no ha hecho malos registros en la segunda faceta. Creo sinceramente que es un complemento perfecto para Aspas, es un futbolista capaz de aportar la serenidad y el buen criterio en el pase que a veces le faltan al moañés por su indomable carácter y su ímpetu de cara a portería. Si finalmente acaban desempeñándose juntos en punta nos pueden dar muchas alegrías. Añade además a su juego, como comentábamos, la virtud del balón parado tanto centrando como disparando a puerta y es un gran pasador entre líneas. Un jugador completo que ilusiona y mucho, que desde hoy es el primer coreano en nuestra historia y a quien espero, personalmente por el cariño que le tengo desde el Mundial 2010, le vaya mejor que bien en Vigo. Desde aquí le doy la bienvenida y esperamos ver muchas veces su curiosa celebración tras anotar un gol, esta vez arrodillándose y rezando hacia el cielo vigués sobre Balaídos.

Sígueme en Twitter: @germasters
Leer más »

Nobre xogo, afouteza e corazón!


ALBERTO LIJÓ


Notábanse as gañas de fútbol de Primeira o pasado sábado en Balaídos. Cinco anos metidos nun pozo negro ben valen os sorrisos por doquier.

Camisetas de Li-Ning, de Umbro...e ata as nostálxicas Adidas dos anos 80. Bufandas, bandeiras e demáis merchandising... O Celtismo desempoa as súas mellores galas. Mundicromo e Panini volven incluír a celeste nos seus cromos.

Pálpase no ambiente unha ilusión inusitada. 22.500 abonados a un sentimento, o do Celta de Vigo. Os bares dos aledaños rebordan de apertas dos amigos que hai 5 anos que non se ven. Hai quen fala de oportunismo, eu prefiro pensar que só foi un letargo e que a conciencia, ó ver este xenial equipo de canteira, os espertou.

E é que ata o vetusto Balaídos quixo poñerse guapo para esta particular "volta ó cole". O foso pasou a mellor vida e a bancada de fondo estreou os asentos vermellos da empresa Vodafone.

Pero a Primeira División quixo mostrar o seu lado máis ingrato dende o comezo. O Celta perdeu a pesar dunha moi boa actuación contra un Málaga que, non o esquezamos, é equipo de Champions. E é que, sen ir máis lonxe, onte tiveron a oportunidade de escoitar na Rosaleda a adaptación do himno de Händel na previa contra o Panathinaikos.

O Celta saltou ó campo armado de responsabilidade e sacudíndose dun plumazo calquer atisbo de nerviosismo. Aqueles que temían a inexperiencia destes futbolistas en Primeira, poden estar tranquilos.

Cun xogo moi serio á vez que atrevido, plantoulle cara ó Málaga e foi acumulando ocasións de gol, incluíndo varios disparos á madeira. Liderado por un Iago Aspas que promete poñerlle as cousas moi difíciles ás mellores defensas da Liga, o equipo mostrouse moi traballador en todas as facetas do xogo. Os canteiráns desbordan ilusión e compromiso, e as novas fichaxes prometen ser grandes acertos.

Aínda así, aqueles que sempre ven nuboeiros grises sobre a súa cabeza, comezaron cas súas profecías de pitoniso agorero. E sí, poden ter razón nunha cousa, e é que a Primeira é moi ruín e nunca perdoa. Quizáis as porterías se fan máis pequenas, quizáis os porteiros máis grandes...Pero o que é incuestionable é que o Celta deixou moi boas sensacións e tivo contra as cordas a todo un señor equipo.

Xa o anunciaron técnico e xogadores, "será un equipo con personalidade e fiel ó seu estilo". Eu téñoo claro: imos ver a equipos que non alcanzarán este estilo de xogo preciosista nos 38 partidos de Liga.

Comentaba tralo partido Sir Paco Herrera que, aínda que fodido (sic) está contento porque ten "algo ó que agarrarse. Vaia se ten onde agarrarse! E non é un cravo ardendo, non! É un equipo de jugones, de rapaces e veteranos que levan con afouteza e honra o escudo do Celta no peito.

Supoño que non fai falla lembrar que as cousas non son como empezan, senón como rematan. E dende logo que este Celta, comezando polo presidente D. Carlos Mouriño, pasando por un excelente corpo técnico e director deportivo, e finalizando nun equipo de quilates e moito futuro, nos darán moitas tardes de alegrías.

Por iso, quero rescatar un detalle que reflicte a ilusión do Celtismo: Final do partido. Os xogadores retíranse a vestiarios amoucados pola derrota, pero Balaídos, dun plumazo, failles levantar a fronte cun enérxico "Celta, Celta" que resoou en cada bancada.

Estamos de volta...e é momento de disfrutalo! Hala Celta!

Leer más »

DESDE RIO BAJO: Compartiendo ilusión



Dicen que por la noche es cuando más activo está el cerebro y cuando más se sienten las cosas, o por lo menos eso es lo que yo digo. Y aquí estoy. Son las 2:15 de la mañana, y me siento con ganas de escribir y compartir ilusión.

Me gustaría empezar hablando del partido de Granada. Al acabar la tanda de penaltis, mi sensación era que todo el mundo estaba en nuestra contra y que nunca podríamos volver al lugar que nos pertenece. Rabia, impotencia. Había sido un partido que había reunido todo lo que un encuentro de fútbol puede ofrecer a pesar de ver tan solo un único gol. Cuando uno ve un partido le gusta la emoción, el morbo, la polémica… salvo cuando el que juega es tu equipo. No hace falta que recuerde todo lo que sufrimos los celtistas de corazón, esos que pataleamos con cada gol encajado y nos levantamos del asiento al lograr un tanto. Bajo mi punto de vista lo vivido fue como experimentar todo lo sufrido en la temporada en un viaje exprés de 120 minutos para unos y unas 24 horas para otros, ya famosos, “300”.

¿A dónde quiero llegar con todo esto? Porque al fin y al cabo todos sabréis perfectamente lo que pasó, y lo que sentisteis ese día. Significó un palo muy duro para el celtismo. Es la primera vez que veo a esta afición que después de caerse y darse tremendo golpe, no solo se levanta, sino que lo hace con más energía que antes. No creo que vayan a salir celtistas nuevos de debajo de las piedras, ni que Balaídos se vaya a llenar ni mucho menos, pero los que estamos creo que hemos acabado de madurar estos 4 años en el pozo. Conocemos nuestra situación y asimilamos los problemas que tenemos, y precisamente cuando nos damos cuenta de esto es cuando vemos que somos grandes. Cuando cargados de orgullo y corazón vamos a pelear por nuestro equipo con más fuerzas que nunca para que vuelva a ser aquel que un día conocimos.

Estamos viendo que aumentan las iniciativas como el ejemplo de páginas web dedicadas exclusivamente al Celta, podcasts, etc… O la nueva peña Irmandiños1923 de la cual me siento orgulloso de pertenecer desde hace menos de una hora. También se respiran otros aires en el entorno celtista tras un año lejos de los puestos de descenso. La gente está ilusionada, y parece que aquel mar de sentimientos celestes que estaba en calma, empieza a agitarse. Se presume algo grande, y este año será solo el principio.

Tenemos que intentar contagiar esta ilusión, este optimismo y estas energías a nuestros amigos y conocidos. La ciudad hizo un amago de revivir viejas sensaciones con este playoff, aprovechemos que el color celeste aun está latente en el ambiente para ilusionar a los demás.
Pretemporada es sinónimo de ilusión, de cargar las pilas. Si el equipo vuelve al trabajo en unas semanas, nosotros no podemos ser menos. Animemos, no critiquemos. Aplaudamos en vez de silbar. Dicen que la unión hace la fuerza, pues pongámoslo en práctica.

Son las 2:56 de la mañana y solo puedo decir: HALA CELTA!

Moi Celeste
Leer más »