Hoxe o Celta cumpre 103 anos. E pode que dicilo así, nunha frase, pareza sinxelo. Pero detrás dese número hai máis dun século de historias, de alegrías, de decepcións, de xeracións enteiras que aprenderon a querer unhas cores e de familias que transmitiron unha paixón de pais a fillos.
Ser do Celta nunca consistiu unicamente en celebrar os días bos. Se algo significa ser celtista é estar aí tamén cando toca sufrir, cando as cousas non saen, cando o domingo se fai longo e cando a clasificación obriga a mirar máis cara abaixo que cara arriba. Porque este club forma parte de nós moito máis alá dos resultados.
O Celta é Balaídos, é escoitar un "Hala Celta" en calquera recuncho, é lembrar os que xa non están e pensar que, dalgún xeito, seguen estando cada vez que o equipo salta ao campo. É Iago Aspas, é Mostovoi, é Karpin, é Gudelj, é Mazinho, é Gustavo López, é Pahíño, son tantos nomes que xa forman parte da nosa memoria. Pero tamén é o neno que pon por primeira vez unha camisola celeste, o pai que leva o seu fillo a Balaídos e o avó que aínda lembra aquel equipo de hai décadas.
103 anos despois, seguimos aquí. Coas nosas teimas, as nosas supersticións, as nosas discusións sobre aliñacións, os nosos enfados e as nosas celebracións. Seguimos sufrindo cada partido coma se fose o primeiro e gozando cada vitoria coma se fose a máis importante da nosa historia.
Porque o Celta non é só un club de fútbol. É unha forma de sentir Vigo, Galicia e a nosa propia historia. É pertencer a algo que comezou moito antes ca nós e que, se facemos as cousas ben, seguirá existindo moito despois.
Feliz 103 aniversario, celtistas.
Polos que estiveron, polos que estamos e por todos os que virán.
¡Sempre Celta!
0 comments:
Publicar un comentario